"...Nie możemy zrobić nic wielkiego - za to małe rzeczy z wielką miłością!..."

Wiadomości w pigułce

2012-02-28T20:46:00.002+02:00

Jeszcze żyję, malarii nie złapałam, mam się całkiem dobrze. Trochę tęsknię, ale wracać jeszcze nie chcę. Mam tu jeszcze dużo do zrobienia, przeżycia i odkrycia. Każdego dnia uczę się czegoś nowego, doświadczam różnych rzeczy, smakuję potraw, nasłuchuję dźwięków zambijskiej codzienności… Pomału zaczynam czuć to wszystko co mnie otacza. Zaczynam czuć melodię tutejszego życia. Ludzi, kulturę, mentalność, zwykłą codzienność, poczucie czasu i jego brak. Tak. Taka jest różnica między Europą, a Afryką. Tam się człowiek wszystkiego uczy, a tutaj wszystko czuje.

Ale nie martwcie się, kiedyś do was wrócę :). W sumie to nie mam innego wyjścia, bo dziś otworzyłam krówkę, którą dostałam w paczce świątecznej od wolontariuszy z SOMu, a na niej widniał napis…

Tak więc słowa muszę dotrzymać :). Ale póki co jeszcze swojej misji nie wypełniłam. Mam w paszporcie pieczątkę na kolejny miesiąc, więc jak na razie tu zostaję.

PS. Wiecie, że dzieli nas jedyne 50 stopni Celsjusza?! :)

Wiadomość z ostatniej chwili

2012-02-15T19:29:00.001+02:00

W ostatnią niedzielę, późnym wieczorem, po ponad dwóch godzinach zaciętej walki, Zambia wygrała Finał Pucharu Narodów Afryki, ogrywając tym samym Wybrzeże Kości Słoniowej. Niemałą zasługę miała w tym wierna grupa kibiców, która z całych sił dopingowała swoją drużynę.

Jakaż to była radość kiedy okazało się, że Chipolopolo (zambijska drużyna) zwyciężyli!!!
Na placówce City of Hope rozległ się głośny dzwonek. Były emocje, była ogromna radość! Były też śpiewy i tańce i oczywiście największy zambijski przebój "Donti Kubeba" (nie mów nikomu). Następnego dnia ogłoszono "public holiday", aby wszyscy mogli świętować sukces swojego kraju. Odwołano więc w szkole lekcje, pozamykano w mieście sklepy. Lusaka przybrała kolory flagi zambijskiej, które były widoczne niemalże wszędzie! Na chitengach, koszulkach, czapkach, busach, na twarzach...Wyglądało to tak jakby ktoś pomalował to miasto na zielono. Gratulujemy Zambii i życzymy dalszych sukcesów! :)

Burza na morzu

2012-02-07T20:24:00.005+02:00

"A po nocy przychodzi dzień, a po burzy spokój..."

/Budka Suflera/

(http://www.youtube.com/watch?v=wT_ObQMSs3U&feature=related)

Nie zawsze wszystko jest łatwe i piękne. W życiu każdego z nas zdarzają się trudniejsze chwile, sytuacje po ludzku bez wyjścia, czy poczucie kompletnego bezsensu. Czasem właśnie tak się czuję. Codziennie rano proszę Tego, który mnie tu przysłał o potrzebne siły na nadchodzący dzień. Ale czasem to wszystko zaczyna mnie przerastać, mam ochotę się poddać. Zastanawiam się co ja tu w ogóle robię. Kiedy mam tyle pracy, że się z nią nie wyrabiam, kiedy komunikacja międzyludzka jest uważana za rzecz niepotrzebną. Kiedy wymaga się ode mnie zrobienia kilku rzeczy w tym samym czasie i kiedy mentalność Afrykańczyków jest dla mnie nie do pojęcia. Kiedy na zajęciach nie da się ogarnąć ośmioosobowej grupy dziewczynek, kiedy deszcz pada przez dwa tygodnie z rzędu, albo kiedy tęsknota za bliskimi staje się coraz większa…

„Wypłyń na głębię!” No tak, wypłynąć jest łatwo. Gorzej jest kiedy przychodzą problemy, kiedy zaczynamy tonąć… Wtedy jesteśmy zdziwieni co się dzieje, bo przecież nie tak miało być!

Ale przecież na morzu też zdarzają się sztormy, a po nich zawsze przychodzi spokój…

Tylko trzeba Mu zaufać.

Dać się prowadzić.

Świętowanie bez końca

2012-02-04T20:13:00.002+02:00

Niedziela. Dwudziesty drugi styczeń. Od rana trwają przygotowania, ostatnie próby, kompletowanie strojów. Czuć odświętną atmosferę. Z kuchni dobiega zapach pysznego lunchu. Kawałek mięsa, shima, ciasteczko i napój gazowany. Nic nadzwyczajnego? Ależ owszem! To lunch z okazji święta Laury Vicuny, które obchodziliśmy tego dnia. Wszyscy zajadali się z wielkim apetytem, aby mieć siły na nadchodzące popołudnie pełne zabaw. Były skecze, piosenki i oczywiście tańce! Nasze dziewczynki bardzo się postarały i widać było, że dały z siebie wszystko!

Wspominałam już kiedyś, że Zambijczycy bardzo lubią świętować. Tak więc nie trzeba było długo czekać na kolejną okazję do świętowania. Dwa dni później, we wtorek, było święto św. Franciszka Salezego. Całe popołudnie spędziliśmy na wspólnych grach w kole, śpiewaniu, bieganiu, tańczeniu w rytm bębnów. Było mnóstwo śmiechu i zabawy. Świętowanie zakończyliśmy wspólną kolacją, po której mieliśmy oglądać film o św. Franciszku. Niestety nic nam z tego nie wyszło, bo w trakcie kolacji wyłączyli prąd.

Pod koniec stycznia nadszedł czas na kulminacyjne święto – Księdza Bosko. Gdyby nie on, to ani nas – wolontariuszy, ani sióstr, ani dziewczynek w sierocińcu dziś by tutaj nie było. Obchody tego święta były więc wyjątkowe i trwały dwa dni. Pierwszy dzień spędziliśmy w gronie rodzinnym, na wspólnych zabawach i oglądaniu przygotowanych wcześniej przedstawień. Nasze dziewczęta przygotowały skecze, kabarety i pokazy tańców. Potem przyszła kolej na wolontariuszy. Poprzebierani za murzynków i za osoby odmiennej płci, zaprezentowali zambijski układ taneczny. Cała widownia pękała ze śmiechu, a najmłodsze dzieci z przerażeniem w oczach zastanawiały się kto to taki, bo nie chciały uwierzyć, że to ich dobrze znani wolontariusze :).

Po raz drugi obeszliśmy to święto w szkole, wraz ze wszystkimi uczniami. Rozpoczęło się ono uroczystą Mszą Świętą, po której nastąpiły rozgrywki sportowe między uczniami, a nauczycielami. Niestety dobrą zabawę przerwała nam niespodziewana ulewa. Trwała dosyć krótko, ale pozostawiła po sobie jedno, ogromne jezioro pokrywające cały plac szkolny. Okrągłe klasy zamieniły się momentalnie w małe wysepki.

Nie pozostało więc nic innego jak wydać dzieciom świąteczny lunch i puścić je do domu.

"Pada deszcz, pada deszcz na dworze..."

2012-01-27T18:54:00.001+02:00

9 stycznia w naszym Open Community School odbyło się rozpoczęcie nowego roku szkolnego. Uczniowie po miesięcznej przerwie powrócili do szkoly z entuzjazmem i nowym zapałem do pracy. Pomiędzy nimi dało się jednak zauważyć zlęknione twarze, rozglądajace się nieśmiało po placu szkolnym. Przestraszone oczka, reklamówka z zeszytem i olówkiem, trzymana w małej rączce. To pierwszaki, które dziś pierwszy raz przyszły do szkoły. Wraz z rozpoczęciem roku szkolnego, rozpoczęła się też na dobre pora deszczowa. Dopiero teraz mogę doświadczyć jej w całej okazałości. Deszcz padający dzień w dzień. Ogromne kałuże i mnóstwo błota. Dzieci stojące w wodzie do kolan, aby dostać lunch. Całe przemoczone i zmarznięte próbują skoncentrować się na lekcji. Ulice w mieście nieprzejezdne, wszędzie straszne korki. Dach przeciekający w naszym Office i woda wlewająca się do naszego domku przez nieszczelne drzwi. A wszyscy wokolo tylko mnie pocieszają, że tak będzie jedynie do kwietnia! :)
PS. Niedawno minęły cztery miesiące odkąd jestem w City of Hope. Nawet nie wiem kiedy ten czas zleciał!

Patrząc w dal...

2012-01-18T11:23:00.001+02:00

Pomimo, że Nowy Rok witaliśmy już ponad dwa tygodnie temu, ludzie w Zambii nadal cieszą się z tego faktu. Wciąż bardzo często słychać jak ludzie pozdrawiają się, życząc sobie „Happy New Year”.

Ja też się cieszę, że zaczął się kolejny rok. Cieszę się, że jestem bogatsza o nowe doświadczenia i że kolejny rok jest przede mną. Co ten Nowy Rok przyniesie? Zobaczymy. To wie jedynie Pan Bóg. Ja mogę jedynie popatrzeć wstecz. Na moje wspomnienia, na to co przeżyłam i czego doświadczyłam. Ostatni rok był dla mnie bardzo owocny. Wiele się w nim działo. Ostatni rok studiów, Światowy Dzień Młodzieży w Madrycie, spotkania formacyjne w Salezjańskim Ośrodku Misyjnym i spełnienie mojego największego marzenia – wyjazdu do Afryki. Jestem ogromnie wdzięczna Panu Bogu za ten niezwykły czas. Przede mną kolejny Nowy Rok… Lepszy? Gorszy? Na pewno będzie inny. Będzie niepowtarzalny, tak jak każdy inny do tej pory. Na pewno pojawią się w nim trudności i radości. Będzie uśmiech i będą łzy. Ale Pan Bóg będzie prowadził. Trzeba tylko zaufać.

Sylwestra spędziłam w tym roku razem z Kasią i dziewczynami z Mansy - Alą i Anią. Przed północą wyszłyśmy na główną ulicę w mieście, aby zobaczyć jak świętują ten czas Zambijczycy. Tłum ludzi – tańczących i śpiewających- robił wrażenie. Wszyscy powychodzili ze swoich domów, z klubów, z barów, aby móc ten czas świętować wspólnie. To był naprawdę niesamowity widok – szczęśliwych ludzi, którzy cieszą się, że mogą rozpocząć Nowy Rok. Cieszę się, że mogłam powitać go razem z nimi, ucząc się od nich wdzięczności za to, co otrzymujemy.

Emmanuel - Bóg z nami!!

2012-01-08T20:00:00.005+02:00

Zastanawiacie się pewnie, jak minęły mi Święta Bożego Narodzenia na Czarnym Lądzie. Szczerze mówiąc obawiałam się ich trochę. Myślałam, że będę bardzo tęsknić, że zabraknie mi tej specyficznej atmosfery, tej „magii Świąt”. A jednak były to moje najpiękniejsze Święta w życiu. Trzeba mi było wyjechać aż na drugi kontynent, zostawić moją rodzinę i przyzwyczajenia, aby doświadczyć prawdziwej głębi Bożego Narodzenia. Ale po kolei…

Jak wiecie, na Święta pojechałam razem z Kasią do Mansy – miasta położonego na północy Zambii. Jechałyśmy busem 13 godzin, drogą przez busz. Podczas 800 km drogi minęliśmy zaledwie trzy miasta. Poza nimi rozpościerał się krajobraz sawanny i tylko gdzieniegdzie były widoczne wioski. Droga była bardzo męcząca, ale na szczęście obyło się bez większych przygód i o 3.30 nad ranem dojechaliśmy do Mansy. Tam czekały już na nas dwie nasze polskie wolontariuszki – Ala i Ania.

Mansa to miasto zupełnie inne niż Lusaka. Zdecydowanie mniejsze, mniej hałaśliwe i dużo czystsze. Pełno w niej typowych afrykańskich chatek. Ludzie gotują posiłki przed domem, siedzą w cieniu drzewa. Wszędzie da się słyszeć język bemba, który jest tutaj lokalnym językiem. Chcąc przejść się wzdłuż jednej drogi trzeba przewidzieć na to sporo czasu, bowiem co kilka kroków jest się obklejonym, niczym lep na muchy, przez dzieciaczki, które koniecznie muszą się przywitać z „muzungu”.

Nadeszła Wigilia. Wszelkimi siłami starałyśmy się stworzyć atmosferę Świąt. Krzątając się w kuchni, przygotowując wigilijne potrawy, słuchając kolęd w tle, przystrajając nasz domek świątecznymi ozdobami. Jednak widząc za oknem wszędzie zieleń i czując na skórze gorące promienie słońca, ciężko było uwierzyć, że właśnie zaczęły się Święta. Zaczęłam trochę tęsknić za tą polską „magią Świąt”, za moimi bliskimi i za tą specyficzną atmosferą, którą da się poczuć tylko raz w roku. Ale zdałam sobie sprawę, że przecież jestem teraz wśród ludzi, którzy być może nawet nie mają za kim tęsknić, którzy być może nie mają nawet żadnych wspomnień z kolacji wigilijnej. Być może wielu z nich nigdy nie spędziło tych Świąt wspólnie ze swoją rodziną. Zamiast tego mają być może inne doświadczenia, których ja nie byłabym sobie w stanie nawet wyobrazić. Jestem więc niezłą szczęściarą, że miałam w te Święta za kim tęsknić i że mogłam wspominać moje poprzednie Wigilie spędzone wśród najbliższych.

Wigilię w tym roku spędziłam wspólnie z innymi wolontariuszami. Oprócz nas (czterech Polek), były jeszcze dwie Austriaczki i chłopak z Belgii. Rozpoczęliśmy wspólną modlitwą. Każdy mówił słowa Ojcze Nasz w swoim ojczystym języku. Taka wieża Babel, ale Pan Bóg zna przecież wszystkie języki. Nie zabrakło też dzielenia się opłatkiem. Inni wolontariusze nie znali co prawda tej tradycji, ale chętnie się w nią włączyli. Później był czas na kolację wigilijną. Na stole nie było karpia, za to znalazło się całkiem sporo polskich potraw. Był czerwony barszcz z uszkami, pierogi, krokiety z grzybami z buszu i pierniczki afrykańskie.

Pasterka rozpoczęła się o godzinie 19.00. Odprawiana była w języku bemba i trwała 3,5h. Msza była długa, ale zarazem piękna. Tańce, śpiewy, niezliczone procesje, okrzyki radości. Nogi same rwały się do tańca, a ręce klaskały w rytm bębnów. Namacalnie dawało się odczuć tą radość ze zbliżających się narodzin Dzieciątka Jezus.

W Zambii jednak najważniejszym dniem jest Pierwszy Dzień Świąt. Z tego też powodu Msza była jeszcze bardziej uroczysta i trwała zaledwie 4h :). Ludzie poprzychodzili odświętnie poubierani. Niektórzy w zbyt dużych garniturach, w podartych sukienkach, ale pomimo wszystko robili wrażenie. Podczas tej Eucharystii odbył się jeden ślub, a 13 młodych osób zostało ochrzczonych i przyjęło Pierwszą Komunię Świętą. Pierwszy raz w życiu miałam też okazję zatańczyć w procesji z darami. Pomiędzy kurami, a żywnością zanoszoną do ołtarza, wraz z Alą i Kasią starałyśmy się włączyć w uroczysty taniec. Z tego całego stresu nogi mi się trochę plątały, ale pierwsze koty za płoty - następnym razem będzie lepiej :).

Z takich ciekawostek, to w trakcie całych Świąt, bardzo często można było usłyszeć: „Where is my Christmas??”. Nie były to jednak żadne życzenia. Należało to tłumaczyć: „daj mi prezent” :). Z początku było to dla mnie dosyć dziwne, ale przecież Zambijczycy są z reguły bardzo bezpośredni więc przestałam się w końcu temu dziwić i w odpowiedzi jedynie się uśmiechałam.

Święta minęły bardzo szybko i trzeba było wracać z powrotem do Lusaki. Podczas dłużącej się drogi rozmyślałam nad tym wszystkim czego w ciągu kilku ostatnich dni doświadczyłam. Miałam w sobie wielką wdzięczność za ten niesamowity czas i za te Święta spędzone w zupełnie inny sposób niż do tej pory. Ale cały czas zastanawiało mnie jedno – czy podczas tych Świąt naprawdę spotkałam nowonarodzonego Jezusa, czy wierzę w to, ze On się we mnie na nowo narodził. Odpowiedź przyszła bardzo szybko. Dzień po powrocie z Mansy poszłyśmy do „mamy Carol”. Jest to Pani z USA, która prowadzi dom dla dzieci ulicy – Salvation Home (Dom Zbawienia). Niesamowita kobieta!!! Sama jedna opiekuje się ponad 35 osobową gromadką dzieci (głównie chłopców), które znalazła na ulicy. Po krótkiej wizycie w ich domu musiałyśmy wrócić do siebie na placówkę. Samodzielne poruszanie się po zmroku jest tu dosyć niebezpieczne, dlatego jako ochronę dostałyśmy od mamy Carol kilku wyrośniętych chłopaków. Przez całą powrotną drogę rozmawiałam z jednym z nich. Opowiedział mi historię swojego życia. Miał zaledwie 15 lat, a tak wiele doświadczył już w swoim życiu. Zasłuchana z przejęciem w to co mówił, zapomniałam się nawet zapytać jak ma na imię. Dopiero przy naszej bramie, kiedy już się żegnaliśmy, zdążyłam go o to spytać. Odpowiedź była krótka i mówiąca sama za siebie: Emmanuel!! A więc Bóg mnie w te Święta nie zostawił. Przyszedł do mnie namacalnie w osobie tego chłopca, który tak jak sam Jezus, doznał w życiu wiele cierpienia i poniżenia.

Święto Świętej Rodziny

2011-12-30T21:58:00.001+02:00

Kawałek nieba jest w każdym uśmiechu,

W każdym życzliwym słowie,

I przyjaznym geście,

W każdym pomocnym czynie.

Kawałek raju jest w każdym sercu,

Które stanowi zbawienny port dla nieszczęśliwego.

W każdym domu z chlebem, winem i serdecznym ciepłem.

Bóg włożył swoją miłość w twoje ręce,

Jak klucz do raju.

Rodzina. To ludzie, na których zawsze można polegać, którzy zawsze nas wesprą w trudnej sytuacji, a kiedy będzie trzeba, wybaczą. Rodzina daje poczucie bezpieczeństwa. Wspiera w działaniach, w realizowaniu marzeń i planów. Jest miejscem, w którym króluje miłość, ciepło i radość. Do takiego wzorca rodziny zachęca nas Święta Rodzina, której obchodzimy dziś Święto. Niestety nie każdy ma to szczęście, aby móc doświadczyć życia w takiej rodzinie.

W Afryce na każdym kroku spotykam się z tym, że rodziny praktycznie nie istnieją. Ojcowie uciekają od odpowiedzialności, porzucając swoje żony z dziećmi. HIV sieje tu potężne żniwo, co powoduje, że wiele dzieci zostaje bez rodziców. Brak im odpowiednich wzorców, poczucia bezpieczeństwa i co najważniejsze, miłości. Są pozostawione same sobie i całe swoje dzieciństwo spędzają na ulicy. Są rodziny, w których ojciec ma kilka żon. Są też takie, których nie stać na wyżywienie swoich dzieci. Nie wiedzą czy dożyją kolejnego dnia, albo czy będą miały co włożyć do ust.

Ja otrzymałam od Pana Boga cudowną rodzinę. Jestem Mu za to ogromnie wdzięczna. Miałam cudowne dzieciństwo i w moim życiu doświadczyłam ogromnej miłości. Mam wspaniałe rodzeństwo i kochanych rodziców. Dziś jest ich Święto. Co prawda Świętą Rodziną jeszcze nie jesteśmy ;) ale dziś moi rodzice obchodzą rocznicę swojego ślubu. Gdyby nie ten fakt, że wiele lat temu podjęli wspólnie taką decyzję, mnie mogłoby dziś tutaj nie być.

Pomimo, że jestem teraz tak daleko od nich, chciałabym im z całego serca podziękować za wszystko co dla mnie w życiu zrobili…

Za wszystkie rozmowy - te przyjemne i te trudne, za czułe gesty, za łzy, za spacery, za wsparcie w trudnych chwilach, za akceptowanie moich dziwnych pomysłów, za ogromną cierpliwość do mnie, za miłość jaką od was otrzymuję,… i za to, że daliście mi życie! :)

Pamiętajcie, że Was bardzo kocham!!!

W tym szczególnym dniu chciałam życzyć wszystkim rodzinom (również i mojej), abyśmy podążali w codziennym życiu za wzorem Maryi, Józefa i Jezusa. Aby miłość w naszych rodzinach była z dnia na dzień coraz większa i abyśmy doceniali to, że mamy siebie nawzajem.

serducho dla moich kochanych rodziców :)

Ubusiku pakati

2011-12-21T21:53:00.003+02:00

Ostatnie dni listopada. Bez względu na to, czy jest upał, czy ulewa, wszystkie dziewczynki z City of Hope, wraz z wolontariuszami i siostrą Charmen spotykają się codziennie w Holu. Raz, czasem dwa razy dziennie przychodzą, aby ćwiczyć. Niełatwo jest opanować taką dużą grupę dzieci. Uciszanie, korygowanie, pilnowanie – wolontariusze nie mieli łatwego zadania. Było ciężko. Wyglądało na to, że nic z tego nie wyjdzie. Wszyscy po mału tracili cierpliwość i siły, a czasu pozostawało coraz mniej. Aż w końcu nadszedł długo wyczekiwany dzień. Czwartego grudnia obchodziliśmy na placówce Christmas Day. Od samego rana trwały wielkie przygotowania. Szykowanie strojów, dekorowanie sali, przygotowywanie rekwizytów. Po południu zaczęli przychodzić pierwsi goście i kiedy sala została całkowicie zapełniona rozpoczęły się jasełka. Ku naszemu zdziwieniu dziewczęta dały z siebie wszystko. Historię narodzin Jezusa przedstawiły tak, że oglądając ją można się było poczuć jak w Betlejemskiej stajence. „Cicha noc”, choć śpiewana w języku bemba przeniosła mnie myślami do Polski, do mojej rodziny, z którą po raz pierwszy w tym roku nie zasiądę wspólnie do Wigilii.

W tym roku spędzę Święta na innym kontynencie, daleko od moich bliskich. Zamiast karpia będę mieć kapentę (lokalne rybki), zamiast śniegu będę mieć upał, a zamiast mojej rodziny – czekoladowych przyjaciół. Ale Jezus narodzi się także i tu. I kto wie, być może właśnie tu będę mogła bardziej przeżyć te Święta. Wśród afrykańskiej biedy, bez dostatku i hucznego Świętowania, które widoczne jest w Europie. Jezus narodził się przecież w stajence, a pierwszymi, którzy przyszli do jego żłóbka byli prości pasterze, z którymi tak wiele mają wspólnego ludzie w Zambii.

Tutaj Święta wyglądają nieco inaczej. Nie znają tu Wigilii. Nie ma też zwyczaju obdarowywania się prezentami, czy ozdabiania choinek. Pasterka jest nieco wcześniej niż u nas - o godzinie 19 albo 20. Tutaj nie wszyscy mogą spędzić Święta w rodzinnym gronie, bo wielu ludzi rodziny nie posiada. Nie wszyscy mają też możliwość bycia szczęśliwymi w tym czasie, bo muszą cały czas skupiać się na tym, aby przetrwać, dożyć kolejnego dnia. Dzieci ulicy, prostytutki, bezdomni – oni nawet nie wiedzą co to jest szczęście, rodzinna atmosfera. Nigdy nie mieli okazji tego doświadczyć.

Na ten czas Bożego Narodzenia życzę Wam, aby Maleńka Miłość przyszła do waszych serc. Abyście mogli dzielić się nią z innymi. Z tymi, którzy jej potrzebują. Życzę Wam radości i tego, abyście byli szczęśliwi, pamiętając, że nie wszyscy ludzie mają taką możliwość. A zasiadając do wigilijnego stołu pamiętajcie, że „Cicha noc” rozbrzmiewa w tym czasie w wielu językach na całym świecie. Również i u nas w Zambii jej nie zabraknie. Będziemy co prawda śpiewać w języku bemba „Ubusiku pakati”, ale myślami będziemy razem z Wami.

W naszym domku rozbrzmiewają właśnie afrykańskie kolędy. Na stole stoi wykonana przez nas choinka, a wokoło roznosi się zapach pieczonych pierniczków. W plecaku jest już spakowany czerwony barszcz w proszku, składniki na ciasto i pierogi. Opłatek i sianko też mamy. Już jutro wyruszamy bowiem do Mansy – miasta położonego 800km na północ od Lusaki. Drogą przez busz będziemy jechać około 14 godzin, aby spotkać się z Alą i Anią – dwiema wolontariuszkami z Polski, z którymi wspólnie spędzimy Święta.

Także następne wieści pojawią się pewnie dopiero w Nowym Roku. A tymczasem mam dla Was mały, świąteczny prezencik. Jest bardzo amatorski, ale chociaż trochę pozwala poczuć afrykański klimat Świąt. Miłego oglądania! :)

http://www.youtube.com/watch?v=Ru9dQV-Et-M&feature=youtu.be

To już jest koniec…

2011-12-17T19:40:00.001+02:00

Na początku grudnia w naszym Open Community School odbyło się zakończenie roku szkolnego. Nie wyglądało ono tak jak w naszych polskich szkołach. Nie było rozdania świadectw, przedstawień, podziękowań, pożegnań. Dzieci przyszły do szkoły jedynie po odbiór swoich dzienniczków z wynikami ostatnich testów. Teraz mają przed sobą miesiąc wakacji i do szkoły powrócą dopiero 9 stycznia. Rok szkolny jest tu bowiem podzielony na trzy semestry. Każdy z nich kończy się miesiącem przerwy. Nie ma tutaj czegoś takiego jak oceny cząstkowe. Nauczyciele nie odpytują, nie robią kartkówek, ani sprawdzianów (z pewnością spodobałoby się to uczniom w naszych polskich szkołach :).

Na koniec każdego trymestru muszą za to napisać egzaminy ze wszystkich przedmiotów. Listopadowe egzaminy są wyjątkowo ważne, ponieważ decydują o tym, czy dana osoba przejdzie do następnej klasy, czy nie. Niestety tutaj zdarza się dosyć często, że uczeń musi pozostać na drugi rok w tej samej klasie. Z tego co zauważyłam, nie przejmują się oni tym, aż tak bardzo, jak uczniowie w naszym kraju. Tutaj jest to normalne, że w jednej klasie są dzieci w przeróżnym wieku i nikogo to nie dziwi (no może oprócz mnie i Kasi ;).

Z tego względu mój ostatni miesiąc w City of Hope był dosyć pracowity. Musiałyśmy razem z Kasią przepisać na komputer wszystkie testy przygotowane ręcznie przez nauczycieli. Jak trzeba było to bawiłyśmy się też w grafików, rysując potrzebne mapy, wykresy i schematy. Potem jeszcze trzeba to było tylko wydrukować, pokserować, zszyć i posegregować. Biorąc pod uwagę, że w naszej szkole jest 9 poziomów, po 2 albo 3 klasy na każdym, w każdej z nich jest około 40 uczniów, każda z klas ma po 7 przedmiotów, a każdy egzamin składa się z około 4–5 kartek, wychodzą naprawdę niesamowite ilości papieru!! A do tej pory wydawało mi się, że praca w punkcie ksero jest bardzo relaksująca i przyjemna :).

Mamy więc teraz w szkole przerwę międzysemestralną. Dziewczynki z naszej placówki również udały się na przerwę świąteczną. Niektóre do swoich rodziców, inne do cioć, wujków bądź krewnych. Siostry postarały się, aby w miarę możliwości jak najwięcej dziewczynek mogło te Święta spędzić w dalszym czy bliższym gronie rodzinnym.

Nasz plan dnia uległ więc nieco zmianie. Każdego dnia staramy się służyć naszą pomocą i umiejętnościami. Robimy dekoracje świąteczne, pakujemy prezenty, pomagamy przy produkcji kartek, nanosimy poprawki do śpiewników z kolędami. Muzungu przecież zna się na wszystkim ;) a robiąc takie prace mamy też okazję, aby trochę odpocząć i nabrać sił na kolejny rok szkolny.

Do naszego Office powrócimy bowiem dopiero w styczniu.

Stolica inna niż wszystkie

2011-12-11T14:34:00.011+02:00

Przepraszam Was za tak długą przerwę, ale ostatnio nie mieliśmy ani prądu, ani internetu, ani czasu :/

Z ostatniego posta wiecie już jak wygląda moja podróż do miasta. Dziś więc chciałam wam opisać samą stolicę.

Lusaka. To stolica zupełnie inna niż te, które do tej pory widziałam. To miasto pełne kontrastów i paradoksów. Dużo biurowców, urzędów, markowych sklepów, ludzie chodzący w garniturach, załatwiający biznesowe sprawy. Centra handlowe, KFC, ruchome schody (co prawda są tylko jedne w całej Lusace, ale zawsze to coś ;) Można więc poczuć namiastkę cywilizacji.

Ale pomiędzy nimi toczy się zwykła codzienność. Ludzie siedzą na ulicach, sprzedają to co mają. Ubrania, jedzenie, książki, kury, peruki, napoje, buty. Zapach papai, mango i ananasów miesza się z zapachem smażonych ziemniaków, czy ryb sprzedawanych nieopodal. Ludzie przekrzykują się, zachęcając do kupna ich towaru. Nie ma tu czegoś takiego jak „centrum”. Jest jedna główna ulica „Cairo Road”, na której znajduje się prawie wszystko. To głównie wzdłuż niej toczy się życie mieszkańców. Pracuje się sprzedając różne rzeczy, prowadzi się pogawędki, smaży lunch, odpoczywa leżąc na taczce, tańczy się na środku chodnika. Tu nic nikogo nie dziwi. Robisz to, na co masz ochotę.

Kobiety noszą na głowach wiadra, kosze, miski i wszystko to, co da się w nich pomieścić. Małe dzieci przewiązane są chitengą na plecach mamy, bądź biegają pomiędzy wszystkim i wszystkimi. Są malutkie, bose, w podartych ubrankach, ale z radosnymi buźkami. Cały dzień spędzają na zabawie oponami, zabawkami z drutu bądź po prostu bawiąc się piaskiem czy torebką foliową.

Idąc ulicą co chwila słychać pozdrowienia: „Hello Muzungu!”, „How are you?”. Zambijczycy są bardzo przyjaźni i zawsze chętni do rozmowy. Z natury są optymistami i rozpiera ich niesamowita radość. Pozdrawiają się tu cały czas, nawet jeśli się nie znają. Wokoło widać mnóstwo czerwonych budek z napisem „Airtel” – najpopularniejszej sieci telefonicznej.

Tutaj kupisz doładowanie do telefonu :)

Po ulicach śmigają biało-niebieskie busiki. Słychać klaksony i krzyki. Światła i przejścia dla pieszych można tu bowiem spotkać sporadycznie, a nawet jeśli się je znajdzie to nie znaczy, że ktoś zwraca tu na nie uwagę. Przez ulicę przechodzi się wtedy, jeśli ma się taką potrzebę. Wszystko jedno czy jest to malutka uliczka, czy czteropasmowa szosa. Szybkość i spostrzegawczość przydają się tu więc na każdym kroku. Jadąc busem, albo samochodem również można zrobić zakupy. Nie trzeba marnować czasu na pójście do sklepu. Ludzie chodzą po ulicach i oferują prawie wszystko. Wystarczy zwolnić samochód, albo po prostu się zatrzymać na środku ulicy. Doładowania do telefonu, lustra, lizaki, ubrania, owoce, pozytywki, czy gry planszowe. Wszystko czego dusza zapragnie.

W wielu miejscach widoczne są wielkie napisy: „Keep Lusaka clean” (zachowaj Lusakę w czystości). Jednak paradoksem jest to, że w całym mieście nie ma w ogóle śmietników. Nic więc dziwnego, że ludzie wyrzucają śmieci tam gdzie stoją. I to bez żadnych skrupułów, chowania się czy zastanawiania. Skończą jeść, wyrzucają papierek. Wypiją napój i butelka momentalnie ląduje na środku chodnika. Można więc sobie wyobrazić, że miasto to, nie należy do najczystszych.

Zadziwiające jest też to, że ceny w Afryce są bardzo wysokie. Wydawać by się mogło, że w tak biednym kraju wszystko powinno być tanie. Jednak tak nie jest. Najdroższe jest tutaj jedzenie, dlatego też większość ludzi żywi się tutaj shimą. Robi się ją z mąki kukurydzianej, która jest tutaj najtańsza. Dla sporej części ludzi stanowi ona jedyny posiłek dnia.

Chcąc sobie natomiast kupić coś lepszego i bardziej pożywnego trzeba zapłacić dużo więcej. Wartość podstawowych zakupów takich jak np. chleb, mleko, masło, jogurt, wynosi ok. 50 000 Kwacha. Dla porównania można w tej cenie kupić sobie dwie albo trzy chitengi i uszyć z nich ubrania. Jak więc widać, jedzenie jest tu dużo droższe niż odzież.

Należy też pamiętać o targowaniu się. Uchodzi ono tutaj za dobry zwyczaj i patrzy się na to z podziwem. Ceny są zawsze zawyżane (zwłaszcza jeśli zobaczą na horyzoncie jakiegoś Muzungu = białego), dlatego też targować się trzeba. Inaczej mogą puścić Cię z torbami. My zaczynamy już dochodzić do wprawy i mam nadzieję, że z każdym dniem będziemy sobie radzić coraz lepiej.

Kolejnym paradoksem jest to, że idąc po mieście nie spotkasz ani jednej pary zakochanych ludzi, czy małżeństw, które trzymałoby się za ręce. Nie mówię już o całowaniu, które w ogóle nie wchodzi w grę. Takie zachowania są publicznie zakazane. Natomiast normalnym i bardzo popularnym widokiem są trzymający się za ręce mężczyźni. Tak, mężczyźni. Zarówno mali chłopcy, jak i starsi czy już dorośli. To są po prostu przyjaciele, albo dobrzy kumple i jest to tu na porządku dziennym. :)

Pomimo całej tej inności i odmienności lubię jednak to miasto. Ma w sobie coś, co sprawia, że dobrze się w nim czuję. Może to zapachy świeżych owoców, może to ciągłe „niespieszenie” się, a może to ta otwartość ludzi widoczna na każdym kroku. Nie wiem. Wiem tylko, że czuję się w nim dobrze i że Lusaka i jej mieszkańcy po mału stają się moim drugim domem. Wtapiam się w ich kulturę, zwyczaje i staram się żyć ich codziennością. Od niedawna mogę doświadczać tego nawet w jeszcze większym stopniu. Wołają teraz na mnie „zambian woman”, bo na mojej głowie znajdują się 163 afrykańskie warkoczyki :)

Jednak pomimo pozytywnego nastawienia do drugiego człowieka, zambijczycy wrogo patrzą jak się im robi zdjęcia. Żądają pieniędzy w zamian za zrobioną fotografię, albo robią awanturę. Z tego powodu nie jestem Wam w stanie pokazać Lusaki w całej okazałości. Dołączam jedynie kilka zdjęć, które ukradkiem udało mi się zrobić.

W drogę!

2011-11-21T15:47:00.002+02:00

„Miasto nadziei” (City of Hope), w którym mieszkam już dwa miesiące, położone jest 12 km od stolicy – Lusaki. Niby blisko, ale chcąc zrobić zwykłe zakupy spożywcze trzeba zarezerwować sobie pół dnia.

Najbardziej popularnym środkiem transportu (z którego najczęściej korzystam) są tutaj busy. Biało-niebieskie, jeżdżące lewą stroną jezdni, często wyglądające tak, jakby zaraz miały się rozpaść. Ale jeżdżą. Co chwila. Nie trzeba się więc stresować, że się spóźnimy na przystanek i autobus nam ucieknie. Chociażby z tego względu, że po pierwsze – nie ma tu przystanków (ściśle określone są jedynie przystanki końcowe). Po drugie nie istnieją tu rozkłady jazdy. Jeśli więc chcesz wybrać się do miasta, musisz poczuć się jak prawdziwy autostopowicz i po wypatrzeniu biało-niebieskiego pojazdu pomachać ręką. Z wyglądu podobne są do naszych starych VANów. Z tą tylko różnicą, że mają około 15 miejsc siedzących. Teoretycznie. Bo praktycznie to potrafi się w nich zmieścić 25 osób, a czasem i więcej.

W każdym busie, oprócz kierowcy, jest zawsze chłopak, który zbiera pieniądze za przejazd. Ciekawe jest to, że bilet w jedną i drugą stronę nigdy nie kosztuje tyle samo. Żeby się dostać od nas do centrum musimy zapłacić jedynie 3000K (niecałe 2zł), ale powrót kosztuje już nas prawie dwa razy więcej (5000K). Większość busów, zarówno w środku, jak i na zewnątrz, jest poobklejana różnymi tekstami o treści religijnej np. „zaufaj Jezusowi”, „Chwała Panu”, „Bóg jest dobry”. Zastanawia mnie tylko jaki jest tego powód. Jak na razie znalazłam dwa wytłumaczenia:
1. Takie napisy po prostu ładnie wyglądają na busach.
2. Ludzie liczą na to, że jadąc w tak pięknie obklejonym busie Pan Bóg uchroni ich od wypadków. Bardzo często bowiem kierowcy jeżdżą tu po alkoholu. Zdarza się też, że mają niesprawne hamulce (nie należy więc się dziwić, jeśli kierowca nie zdąży wyhamować przed jakimś przechodniem. On może mieć dobre chęci, ale co z tego, jeśli nie ma dobrych hamulców).

Za każdym razem jadąc takim busem czuję się jak sardynka w puszce (albo raczej „kapenta”- lokalne, bardzo popularne rybki). Ludzie siedzą stłoczeni, niemalże jedni na drugich, a pomiędzy nimi poupychana jest reszta niezbędnych rzeczy: siatki z zakupami, kosze wypełnione po brzegi, kartony itp. Można więc sobie wyobrazić, że z powietrzem w takich warunkach, bywa ciężko. Dlatego najlepszymi i najbardziej wymarzonymi miejscami są te najbliżej kierowcy. Siedząc w miarę blisko ma się większą szansę na trochę świeżego powietrza i całkiem dobre dojście do drzwi przy wysiadaniu. W trakcie jazdy często puszczana jest muzyka, ludzie ze sobą rozmawiają. Nie zawsze się znają, ale to przecież nie jest problem. Wystarczy, że są ludźmi, a to jest już wystarczający powód, żeby ze sobą zamienić parę zdań.

Po załatwieniu spraw na mieście przychodzi czas na powrót do domu. Na postoju trzeba odnaleźć właściwy bus- ten, który jedzie w twoją stronę. Ale trzeba uważać. Jeśli takich jest więcej, kierowcy potrafią pokłócić się o pasażera (a czasem nawet pobić), aby tylko wsiadł do ich pojazdu.

Na powrót do domu lepiej przewidzieć więcej czasu. Bus nie odjedzie, dopóki cały się nie zapełni. Zdarza się więc, że może ruszyć od razu jak tylko wsiądziesz. Jeśli masz mniej szczęścia, możesz czekać nawet i godzinę. I zapewniam Cię – będziesz jedyną osobą, która będzie się niecierpliwić, że bus nie rusza. Tutaj nikt się nigdzie nie spieszy. „This is Africa” – to powiedzenie najbardziej przydaje się w tej sytuacji. Niektórych rzeczy po prostu nie uda nam się tu zrozumieć i trzeba zaakceptować je takimi, jakimi są. Nie jest to proste, ale inaczej ciężko jest tu funkcjonować. Zwłaszcza jeśli bus już ruszy, twoje szczęście jest nie do opisania, marzysz już tylko o zimnym arbuzie, który czeka na ciebie w lodówce i nagle… zatrzymujemy się, bo trzeba zmienić w busie oponę! Oj tak, this is Africa! :)

Orły i gołębie

2011-11-16T11:58:00.000+02:00

Piękna, słoneczna pogoda, zielona trawa, kwitnące drzewa. Wszystko to sprawia, że wcale nie czuję się jakby był już listopad. Nie mogę przespacerować się wśród pożółkłych i bordowych liści. Nie mogę poczuć zapachu jesiennego deszczu.

Ale to nie znaczy, że zapomniałam 11 listopada o Dniu Niepodległości. Nie było u nas żadnych zamieszek (tak jak w Warszawie). Była za to radość i wdzięczność za wolność naszego kraju. Nad wejściem do naszego domku wywiesiłyśmy biało-czerwoną flagę. Ubrałyśmy się w koszulki z orłem. Nie dało się więc nie zauważyć, że mamy dziś swój Independence Day. Było wiele radości, ciepłych słów i… wielkie zdziwienie ze strony Zambijczyków. „To już 93 lata jesteście niepodległym krajem?!”. Zambia bowiem dopiero 47 lat może cieszyć się swoją wolnością. Mamy więc za co być wdzięczni.

Główne obchody tego Święta odbyły się w niedzielę. W domu Pani Konsul zebrało się ponad 30 Polaków. Księża, Siostry, rodziny z dziećmi, wolontariusze i inne osoby świeckie. Przyjechali z Lusaki i okolic po to, aby razem jednoczyć się tego dnia poza granicami naszego kraju. Był to piękny czas. W gronie rodaków, ojczystego języka i… polskich dań- pierogów i gołąbków! :).

Proste jak drut

2011-11-11T08:58:00.000+02:00

„Szczęścia nie można kupić. Na szczęście.”

/Phil Bosmans/

Półki w sklepach uginają się od zabawek. Ich ogromna różnorodność sprawia, że nie można się zdecydować, którą wybrać. Reklamy namawiają do kupna coraz to nowszych produktów. Dzieci nawet nie są w stanie spamiętać ile zabawek mają w swoim domu. Często o te zabawki nawet nie dbają, bo przecież i tak niedługo dostaną następne. Wolny czas spędzają w domu oglądając telewizję lub grając na komputerze w kolejną nową grę. Tak jest m.in. w Polsce.

A jak to wygląda w Zambii??

Tutaj dzieci nie znają takich rzeczy. Większość z nich nigdy w życiu nie zobaczy konsoli, mp3, czy zdalnie sterowanego samochodu. Być może nigdy w życiu nie zagra też w grę komputerową.

Mało które dziecko posiada w ogóle jakąkolwiek zabawkę. Jeśli ją ma, traktuje ją jak wielki skarb. Jeśli jej nie ma, radzi sobie inaczej.

Dzieci w Afryce są bardzo kreatywne pod tym względem. Potrzeba im naprawdę niewiele, żeby mieć fajną zabawę. Wystarczy kawałek deski z narysowanymi polami, parę nakrętek po napojach i warcaby są gotowe! (ogrywają mnie w nie za każdym razem;)

Albo chociażby kilkanaście kamyków, jeden okrągły owoc i mamy gotową grę zręcznościową. (w tej grze też nie mam z nimi szans ;).

Przykładów można by mnożyć i mnożyć. Te dzieci naprawdę potrafią zrobić coś z niczego! :)

Granie w piłkę zrobioną z torebek foliowych, robienie na „drutach” przy użyciu patyczków po lizakach, konstruowanie samochodów z drutów. Dziewczynki często też lubią spędzać czas, tak jak wszystkie dziewczynki na całym świecie - bawiąc się lalkami. Z tą tylko różnicą, że zamiast stroić je w różne ubranka i wozić je w wózkach dla lalek, zakładają im chitengi, zaplatają warkoczyki, przewiązują materiałem do noszenia dziecka na plecach i kładą różne przedmioty na głowie.

I pomimo, że nie mają one dostępu do takich zabawek jak dzieci w Europie, to są zadowolone. Czerpią radość po prostu z życia, z tego, że mogą bawić się wspólnie. Ich buźki są zawsze uśmiechnięte i pełne radości, którą bardzo łatwo można się od nich zarazić :).

Muszę przyznać, że we mnie też obudziła się kreatywność. To dzięki temu, że musiałam się wyzbyć tutaj przyzwyczajenia, że jak czegoś mi brakuje, albo czegoś potrzebuję, to idę do sklepu. Tutaj to nie jest takie proste J. Już od pierwszych dni musiałyśmy posłużyć się naszą kreatywnością i wymyśleć np. co zrobić do jedzenia, jeśli w lodówce jest tylko dżem i kilka jajek, jak włączyć polską wtyczkę do afrykańskiego gniazdka, czym nakryć stół jeśli się nie ma obrusu, albo w czym trzymać świeczki, jeśli nie ma prądu i nie ma świeczników w domu. Ale za każdym razem okazywało się, że nie trzeba mieć wszystkiego żeby sobie poradzić. Muzungu (biały) bowiem zna się na wszystkim! ;) Daleko nam co prawda jeszcze do kreatywności naszych dzieci, ale od czegoś przecież trzeba zacząć. ;)

Teacher!

2011-11-03T20:21:00.000+02:00

45 stopni. Żar leje się z nieba. Ziemia jest wyschła, piaszczysta, miejscami popękana. Z utęsknieniem czeka na wodę, jednak pora deszczowa tak szybko jak się pojawiła, tak szybko też zniknęła. My wszyscy też oczekujemy na deszcz. Każdego dnia spoglądam w niebo z nadzieją, że znajdę jakąś jedną choćby niewielką chmurkę, z której spadnie kilka kropli. Ale jak na razie widzę tylko szeroką płachtę błękitu. Żadnej chmurki. Ani jednej. Tylko wielkie piekące słońce. Czuję się trochę jak Izraelici na pustyni. 40 dni pobytu na afrykańskiej ziemi za mną, skwar i momentami chwile zwątpienia.

W taką pogodę często nie mam na nic siły. Organizm szybciej się męczy i co chwila dopomina się o łyka wody, chwilę odpoczynku, wytchnienia. Jednak trzeba jakoś funkcjonować i mobilizować się do pracy. Po całym dniu spędzonym w Ofiice, nadchodzi godzina 17.30. Początek study time. Cztery dziewczynki biegną w moją stronę, krzycząc z daleka „teacher!”, „How are you my teacher?”. Łapiąc mnie za ręce prowadzą do salki „Ketetche”. Ich uśmiechnięte i roześmiane buzie dodają mi zawsze energii i regenerują siły. Siadamy przy stoliku: ja po środku, dookoła moje kochane dziewczęta: Victoria, Euphemia, Silvia i najmłodsza- Alice.

Cztery. Każda w innym wieku, na innym poziomie, z innej klasy. Mam 40 minut na przeprowadzenie z nimi wspólnych zajęć. Powiem wam, że graniczy to z cudem! Poprowadzenie jednolitej lekcji dla tak zróżnicowanej grupki dzieci nie należy do łatwych zadań. Do tego dochodzi problem językowy. Alice mówi tylko w cinyanja, reszta tylko troszkę po angielsku. Po polsku rozumieją zaledwie kilka słów ;) Oczywiście nieunikniona jest też zawsze jakaś drobna kłótnia między nimi i to w ich lokalnym języku, więc ja nawet nie wiem o co im poszło . Tak więc zanim je usadzę, uciszę i wytłumaczę zadanie, okazuje się, że ponad połowa czasu już za nami. 40 minut mija zawsze w mgnieniu oka. Wychodząc z zajęć często jestem zła. Zła na siebie, że miałam ambitne plany, a wszystko legło w gruzach. Zła, że przygotowałam ciekawe zadania, a nie udało mi się ich przeprowadzić; że chciałam zrobić bardzo dużo, a udało mi się niewiele. Zastanawiam się jaki sens jest w tym wszystkim? Ale po chwili zdaję sobie sprawę, że to są też lekcje dla mnie… lekcje pokory i cierpliwości, której cały czas się tu uczę. Wiem, że muszę szukać siły gdzieś poza mną, że sama z siebie będę nadal bezsilna. Wiem też, że dla dzieci nie jest najważniejsze, aby zajęcia były ambitne, perfekcyjnie przygotowane i przeprowadzone. Dla nich najważniejsze jest to, aby z nimi PO PROSTU być. Aby NAPRAWDĘ z nimi być. Brzmi banalnie, ale oznacza to dużo więcej niż sobie wyobrażamy! Czasem jest to nawet trudniejsze niż nasze umiejętności, zdolności, plany, ambicje…

Rozmiar XXL

2011-10-23T17:22:00.000+02:00

Wtorkowe popołudnie. Alice, Silvia, Victoria i Ifemia machają mi na pożegnanie po skończonym study time. Jak zwykle roześmiane, w podskokach udają się na swoją kolację. Ja zmierzam w stronę mojego domu. Przede mną widać przepiękny zachód słońca. Czerwień, żółć, pomarańcz mieszają się ze sobą niczym farby na palecie malarza. Wielka ognista kula chowa się za horyzontem w błyskawicznym tempie. W tle słychać koncert świerszczy. Po drodze mijam drzewa z pomarańczami, których zapach powoduje, że zaczynam odczuwać głód. Zamyślona, czując się niemalże jak w raju, idę dalej.

Nagle, niewiadomo skąd, odczuwam niesamowity ból głowy. Z każdym kolejnym krokiem czuję jak ulatują ze mnie siły. W jednej chwili tracę cały entuzjazm. Jedyne o czym teraz marzę to dojść do domu. Jak najszybciej. Udało się. Przekręcam kluczyk w drzwiach i od razu padam na łóżko. Niemal momentalnie zasypiam, mając nadzieję, że po przebudzeniu poczuję się znów lepiej. Problemy żołądkowe nie pozwalają mi jednak na długi i spokojny sen. Budzę się co chwila, z każdą minutą tracąc resztki sił jakie mi zostały. W końcu zasypiam. Śnię długo i przebudzam się dopiero nad ranem. Mam wrażenie, że moja głowa zaraz eksploduje. Łapię za termometr i po chwili moim oczom ukazuje się liczba 39,5. Niewiele z tego wszystkiego rozumiejąc, łykam tabletkę i znów zapadam w głęboki sen. Temperatura cały czas skacze jak szalona - raz w dół, raz w górę - jakby nie mogła się zdecydować. Cały dzień gdzieś mi ulatuje niczym bańka mydlana. Pod wieczór przychodzi do mnie Kasia razem z siostrą Agnes. Z oddali słyszę tylko słowa: „We go to Hospital”, „Maybe it’s malaria”. Po chwili siedzę już w samochodzie. Za kierownicą s. Ana, obok mnie podtrzymująca mnie na duchu Kasia. I ja- wraz z moim Aniołem Stróżem. Licznik pędzi jak szalony. Jedziemy przez spowitą ciemnością Lusakę. Na zegarze minęła godzina dwudziesta. Dojeżdżamy do szpitala Mum’s Care, gdzie od razu się mną zajmują. Zakładają kartę, przeprowadzają wywiad, spisują potrzebne informacje. Staram się jak najbardziej zmobilizować, żeby z kiepską świadomością tego co się dzieje, móc się dogadać z lekarzem po angielsku. Potem czeka mnie kolejne nie lada wyzwanie - muszę dopilnować żeby krew na test malaryczny pobrano mi w rękawiczkach, albo przynajmniej sterylną igłą. Udaje się. Już po paru minutach przychodzi wynik: „negatywny”. Uff!! Ale pomimo to, lekarz tak łatwo nie chce mnie wypuścić ze szpitala. Stawia warunek - jedna mała i szybka kroplówka, która ma za zadanie postawić mnie na nogi. Nie mając innego wyjścia, zgadzam się. Dopiero po chwili dociera do mnie na co wyraziłam zgodę… W drzwiach widzę pielęgniarkę trzymającą kroplówkę rozmiarów XXL!!

Wpatrując się w plastikowy pojemniczek,
obserwuję jak kropla za kroplą ociężale spadają w dół. Leżę na łóżku prawie dwie godziny. Na pożegnanie dostaję całą wyprawkę leków i przed północą jestem już z powrotem w City of Hope. Następny dzień również spędzam w domu, gdzie staram się zregenerować siły. Na szczęście do zdrowia udaje mi się dojść dosyć szybko. Jest to zasługa jedynych w swoim rodzaju leków: odwiedzin dziewczynek każdego dnia, rysunków, które od nich podostawałam, listów z pozdrowieniami od nauczycieli i ciągłej troski sióstr, które zaglądały do mnie z lekkostrawnymi łakociami :). Mając taką opiekę naprawdę szybko dochodzi się do zdrowia!!

Panaceum na wszystko

2011-10-21T20:59:00.000+02:00

"Miej czas na to, aby pomyśleć - to źródło mocy.
Miej czas na modlitwę - to największa siła na ziemi.
Miej czas na uśmiech - to muzyka duszy".
/Matka Teresa z Kalkuty/

Poniedziałek, godzina 9.30. Rozlega się dzwonek na przerwę. Drzwi Kliniki otwierają się dla uczniów po raz pierwszy . Nie minęła jeszcze minuta, a przed wejściem pojawiło się już pięć osób. „I’m sick” (jestem chory), I have a headache” (mam ból głowy), „Give me a Panadol” (daj mi Panadol)- mówili jedni przez drugich. Próbując się dowiedzieć od nich czegoś więcej zauważam za drzwiami kolejną gromadkę dzieci. Nie do wiary! Przecież to niemożliwe żeby tylu uczniów nagle się rozchorowało! Dopiero po chwili, gdy otrząsnęłam się z lekkiego szoku, dotarło do mnie że to jest chyba epidemia… Epidemia bycia zauważonym przez kogoś, sposób zwrócenia na siebie uwagi, tęsknota do tego, aby ktoś poświęcił im chwilę, aby porozmawiał, wysłuchał, bądź chociażby posiedział z nimi w ciszy.

Dopiero wtedy dotarło do mnie, że tak naprawdę najlepszym lekarstwem jakie mogę im dać jest moja obecność (choć oczywiście są też przypadki kiedy muszę się wspomóc środkami medycznymi ;) ale jest ich naprawdę niewiele). Od tamtej pory na każdej przerwie zaglądają do mnie dzieci, i te młodsze i starsze, żeby się przywitać, pomachać mi swoją małą czarną rączką, opowiedzieć jak było w szkole, pouczyć mnie języka cinyanja, czy po prostu spędzić ze mną czas.

moje "chore" pacjentki ;)

Jadąc tutaj na misje nie zastanawiałam się czym się będę tu zajmować. Zdawałam się na wolę Pana Boga, ufając, że On będzie wiedział najlepiej co mam tu robić. Jechałam jedynie z chęcią podzielenia się z ludźmi miłością. Tą miłością, której ja doświadczyłam w swoim życiu. I jestem wdzięczna za to, że mogę teraz każdego dnia tego doświadczać poświęcając swój czas dla tych dzieci, które tego potrzebują.

Parę dni temu podczas popołudniowej przerwy przyszła do mnie mała dziewczynka.
W podartej sukieneczce, w przykrótkim sweterku, w oberwanych sandałkach. Nieśmiało się uśmiechając weszła do środka i usiadła na krzesełku. Udało mi się tylko dowiedzieć, że ma na imię Lovnes i ma 9 lat. Niestety nic więcej po angielsku nie rozumiała. Dopiero po 10 minutach siedzenia w ciszy, przypatrywania się sobie i uśmiechania, pokazała mi swoją rozległą ranę na nóżce. Nie wyglądała ona dobrze. Musiałam porządnie oczyścić ranę, aby nie doszło do żadnej infekcji, o ile już nie było za późno. Pomimo bólu jaki jej zadawałam zaopatrując nóżkę, uśmiech nie schodził z jej twarzy. Przez cały czas ściskała mnie mocno za ramię i patrzyła na mnie swoimi czarnymi, pięknymi oczkami. Potem przesiedziała ze mną w milczeniu do końca przerwy cały czas się na mnie patrząc. Przez kilka następnych dni wypatrywałam jej na początku każdej przerwy. Zawsze się zjawiała w ciągu kilku minut. Zawsze z tą samą radosną buźką i małą rączką machającą do mnie już z oddali. Na szczęście rana z dnia na dzień wygląda coraz lepiej i wygląda na to, że niebawem całkowicie się zagoi.

B jak balon i bawół

2011-10-14T19:00:00.000+02:00

Afrykańczycy bardzo lubią świętować. Niektóre uroczystości obchodzą nawet po dwa albo trzy razy. Mam nadzieję, że z czasem do tego przywyknę, bo póki co to się nie mogę połapać w tym kiedy, co i z jakiej okazji będzie. Strasznie tego dużo! Tak też było z Dniem Nauczyciela. Najpierw był on obchodzony przez uczniów z naszej szkoły w ramach Dnia Gratitude (o którym pisałam wcześniej). Drugi raz obchody tego święta były w ubiegły środę. Nauczyciele ze wszystkich pobliskich szkół zjechali się w jedno miejsce, aby razem z Ministrem Edukacji móc w oficjalny sposób uczcić ten dzień. Ale na tym się nie skończyło :). Po raz trzeci Dzień Nauczyciela obeszliśmy w sobotę. Tym razem jedynie w gronie nauczycieli z naszej szkoły, oraz pracowników Office – czyli mnie i Kasi. :)

Całą grupą wyjechaliśmy w sobotę z rana do Parku Parieze, oddalonego od nas o godzinę. Jest to przepiękne miejsce, idealne do wypoczynku i dobrej zabawy. Położone nad brzegiem jeziora, z sawanną po drugiej stronie. Muszę przyznać, że widok przychodzących zwierząt do wodopoju, aby ugasić pragnienie, był zachwycający! Zebry, bawoły, antylopy – momentami nie mogłam oderwać od nich oczu.

Dzień zaczęliśmy od integracji grając w piłkę nożną, rozmawiając, kąpiąc się w basenie. Oczywiście nie zabrakło też tańców przy dźwiękach bębnów. U Afrykańczyków jest to obowiązkowy punkt każdego spotkania! :)

Po południu przyszedł czas na wspólną zabawę i dużą dawkę śmiechu. Zabawy z balonami przywiązanymi do nóg, z balonami napełnionymi wodą, z jajkami na twardo… Dawno się tak nie uśmiałam!

Byłam pod wielkim wrażeniem, że nauczyciele potrafią się tak bawić. Widać było, że są bardzo zgranym zespołem.

W końcu przyszedł czas na lunch. Był on robiony przez nauczycielki od samego rana. Na prowizorycznych kuchenkach, rozżarzonych węglach przygotowały przepyszne rzeczy. Po kilku godzinach dobrej zabawy wszyscy byliśmy głodni i z wielką chęcią zabraliśmy się do jedzenia.

Po skończonym lunchu został jeszcze jeden punkt programu - Secret Friend. To zabawa przypominająca nasze Mikołajki. Każdy z nas tydzień wcześniej losował karteczkę z nazwiskiem jakiegoś nauczyciela. Zabawa była całkowicie anonimowa. Dopiero w sobotę każdy po kolei ujawniał kim był jego sekretny przyjaciel, wręczając mu przy tym prezent zakupiony wcześniej za 50 000 Kwachy. Oczywiście wręczanie odbywało się w specjalny sposób. Najpierw trzeba było zatańczyć, odśpiewać swoje, a dopiero potem można było wręczyć prezent. Trzeba go było otworzyć i pokazać wszystkim jego zawartość. Nauczyciele bawili się przy tym jak dzieci! Aż miło było na to patrzeć i móc w tym uczestniczyć. :)

Dzięki sekretnemu przyjacielowi kolekcja moich ubrań powiększyła się o kolejną chitengę! (tj.kolorowy materiał, którym kobiety w Afryce przewiązują się w pasie -coś na kształt spódnicy ;) Dostałam też dwie tabliczki czekolady!!! Mój Secret friend czytał mi chyba w myślach, bo odkąd jestem w Zambii bardzo brakuje mi czekolady :)

Tym miłym akcentem zakończyliśmy nasz dzień integracji i po zachodzie słońca wróciliśmy do City of Hope.

Amazing!

2011-10-09T16:21:00.000+02:00

Wydawać by się mogło, że dwa i pół tygodnia jest wystarczającym czasem, żeby poznać nowe miejsce, w którym się jest. Ale Afryka jest inna. Wszystko tu jest nowe, zadziwiające, zaskakujące niemalże na każdym kroku. Sposób witania się ludzi (specyficzny uścisk dłoni- dół, góra, dół), sposób jedzenia (rękami, wpierw porządnie ugniatając w ręku shimę), miotła, która też wygląda tu inaczej niż w Polsce (jest zrobiona z czegoś w rodzaju słomy), czy chociażby sam księżyc…

Niby wiele razy widziałam go już w Polsce, a pomimo to, nie mogłam się nadziwić jak go tu zobaczyłam po raz pierwszy! „Zambijski” księżyc nie wygląda tak jak u nas (tzn. w kształcie literki C, albo w jej odbiciu lustrzanym). Wygląda tak, jakby był przewrócony, albo przez kogoś kopnięty (tzn. jest w kształcie „miseczki”, albo „czapeczki”). Kiedyś już o tym gdzieś czytałam, ale stwierdziłam, że tak jak niewierny Tomasz- dopóki nie zobaczę na własne oczy, nie uwierzę:). Było przy tym sporo śmiechu, bo dziewczynki nie mogły zrozumieć co nas w tym księżycu tak dziwi ;)

Myślę, że nadszedł też najwyższy czas, abym zaprezentowała wam moją placówkę.

City of Hope leży przy głównej ulicy prowadzącej do Lusaki (do której mamy 12km). Dlatego też odgłosy przejeżdżających samochodów towarzyszą nam 24h/dobę. Cały teren naszej placówki ma łącznie 13 hektarów. Jest to naprawdę duży teren, na którym znajduje się niemalże wszystko.

Przede wszystkim jest tu dom dla dziewcząt, których na chwilę obecną jest 45. Najmłodsza ma 6 lat, a najstarsza 23. Razem z nimi mieszkają też wychowawczynie, które nazywane są tu „mamami”. Dziewczęta mają swoją jadalnię, prysznice, a także salkę, w której odbywają się modlitwy. Do ich dyspozycji są tez „insaki”, czyli coś w rodzaju altanek, w których spędzają swój wolny czas- bawiąc się, czesząc, rozmawiając…

Jest tu też szkoła, do której uczęszcza łącznie 800 dzieci. Przychodzą one na dwie zmiany (od klasy 5 do 9 przed lunchem, a młodsze dzieci- od klasy 1 do 4 po lunchu). Oprócz szkoły, która składa się z 13 „domków” (sal lekcyjnych) znajduje się tu też Staff Room (pokój nauczycielski), Office (w którym pracuję), i Klinika. Jest tu też szkoła zawodowa, w której można uczyć się krawiectwa, gastronomii bądź obsługi komputera.

Dalej jest dom, w którym mieszkają siostry zakonne (póki co jest ich 7) i domki wolontariuszy (jak na razie dwa, ale trzeci jest już w budowie). Jest też domek, który nazywa się Mornese i w którym od poniedziałku do piątku jemy wraz ze wszystkimi wolontariuszami obiady. To pomieszczenie jest wyjątkowo lubiane przez wolontariuszy, bo tylko w nim jest łącze internetowe ;)

Na terenie City of Hope znajduje się też farma. Mamy tam kozy, świnie i kury (a dzięki nim też mamy pyszne jajka :). Oprócz nich mieszkają tu też inne zwierzaczki- takie jak koty, węże (których na szczęście jeszcze nie miałyśmy przyjemności spotkać), czy kameleony.

Sporą część naszej placówki zajmują tereny uprawne, także witamin mamy tu pod dostatkiem ;). Tuż obok naszego domku rosną banany, papaje, awokado i mango. Bliżej domku dziewczyn są drzewa z pomarańczami, a niedaleko nich rozpościera się ogromny ogród z warzywami.

Na terenie City of Hope nie ma natomiast kościoła. Najbliższy jest oddalony od nas o jakieś 20min. drogi pieszo.

pomarańcz

banany

papaja

Pora deszczowa

2011-10-05T20:33:00.000+02:00

Dziś mijają dwa tygodnie naszego pobytu w City of Hope. Jak ten czas szybko leci! Ostatnio wiele się działo, ale niestety nie mogę pisać na blogu tak często jakbym chciała. Albo nie mamy czasu, albo nie mamy prądu :/

Z początkiem października zaczęła się u nas pora deszczowa. Dosyć wcześnie, bo podobno zazwyczaj zaczyna się ona pod koniec października, albo na początku listopada… Ale cóż zrobić :/ Nadal jest ciepło (a czasem i gorąco) z tą tylko różnicą, że codziennie nawiedza nas przynajmniej jedna porządna burza. Pojawiają się one dosyć nagle, przez co już raz miałyśmy zalane pokoje, bo nie zamknęłyśmy okien przed wyjściem z domku, a za drugim razem zostałyśmy przemoczone do suchej nitki, bo akurat wybrałyśmy się do sklepu :). Ale mam nadzieję, że niedługo się przyzwyczaimy do tej pory deszczowej i już nie będziemy tak zaskakiwane przez deszcz ;)

W piątek (30 września) obchodziliśmy Dzień Gratitude. Był to Dzień dziękczynienia za wszystkich nauczycieli, a przede wszystkim za siostrę Ryszardę, która jest dyrektorką całej placówki City of Hope. Tego dnia nie było w szkole lekcji. Uczniowie przyszli z samego rana, aby pomóc w przygotowywaniu uroczystości. Rozpoczęły się one Mszą Świętą o godz. 9.00 na terenie naszej placówki. Tym razem za śpiew byli odpowiedzialni nauczyciele z naszej szkoły, którzy już od paru dni się do tego przygotowywali. Prawie wszystkie pieśni były w języku cinyanja i były grane jedynie do bębna (tym razem bez discopolowej muzyki granej na keyboardzie;).

Po Mszy były podziękowania, prezenty dla siostry Ryszardy i czas na tańce (które tutaj są przy każdej okazji, bo jak wiecie, afrykańczycy je uwielbiają:). Potem przyszedł czas na niespodziankę… Nauczyciele się poprzebierali (mężczyźni za kobiety, a kobiety za mężczyzn) i zaczęli tańczyć! Śmiechu było przy tym mnóstwo i zarówno dzieci, jak i my (wolontariusze) mieliśmy niezły ubaw! ;) Widać, że tutejsi nauczyciele mają poczucie humoru i potrafią się czasem powygłupiać J. Ciekawa jestem czy nauczyciele w Polsce by się na coś takiego zgodzili…

Pan Bóg przewidział :)

2011-10-02T13:29:00.000+02:00

Zapoznawanie się z placówką idzie nam z dnia na dzień coraz lepiej. Wchodzimy już pomału w nasze obowiązki, staramy się poznawać bardziej dziewczynki i spędzać z nimi więcej czasu. Integrujemy się też z pozostałymi wolontariuszami, którzy są z Belgii, Irlandii, Niemiec i Czech (jest nas w sumie ośmioro).

W tym tygodniu miałyśmy jeszcze możliwość obserwowania dwóch lekcji w szkole- biologii i angielskiego. Nie wiem czy to był przypadek, czy nie, ale trafiłyśmy akurat na lekcję biologii, na której była omawiana ciąża i poród… A już myślałam, że słówka medyczne, których uczyłam się na moich studiach położniczych nigdy się nie przydadzą… A tu prosze, jaka niespodzianka J!

lekcja biologii

lekcja na piasku

domki, w których odbywają się lekcje

dzwonek szkolny

Pomału przygotowujemy też Klinikę, abym niebawem mogła zacząć w niej pracować. Trzeba tam posprzątać, posprawdzać wszystkie leki, posegregować je i poopisywać. Mam nadzieję, ze to kwestia jeszcze kliku dni i Klinika zostanie otwarta. Mieści się ona w takim samym domku jak klasy szkolne, tyle że ma numerek 13 J.

Klinika

Parę dni temu spotkała nas miła niespodzianka… Kiedy wylatywałyśmy z Warszawy nie chcieli na lotnisku przepuścić mojej gitary, nad czym szczerze mówiąc trochę ubolewałam :/ A tymczasem okazało się, że Siostra Ryszarda ma dla nas gitarę, którą zostawiła tu jedna z poprzednich wolontariuszek! Widocznie Pan Bóg przewidział, że tu będzie jakaś gitara, dlatego mojej nie przepuścili na lotnisku ;) Zdążyłyśmy już ją użyć na ostatnim „słówku na dobranoc” i sprawiłyśmy tym wielką radość naszym dziewczynkom J.

[Dla niewtajemniczonych „słówko na dobranoc” jest to coś co wymyślił ksiądz Bosko i dlatego jest to coś typowego dla środowiska Salezjanów. Polega to na podzieleniu się jakąś refleksją z innymi na koniec dnia. Trwa to zazwyczaj około 10-15 minut i może mieć przeróżne formy- np. wiersz, opowiadanie, cytat, prezentacja, zabawa, piosenka, albo historia z własnego życia].

INE ZINA JANGA DINE ASIA

2011-09-27T20:10:00.000+02:00

Z powodu wyborów, które były w ostatnim czasie, zajęcia w szkole zostały na tydzień wstrzymane. Tak więc wczoraj miałyśmy okazję pierwszy raz być w szkole. W poniedziałki zajęcia rozpoczynają się o godz. 7.15 uroczystym apelem, który odbywa się na placu szkolnym. Po nim dzieci rozchodzą się do swoich klas. Ja poszłam na lekcję matematyki do klasy 9- jako obserwator :). Lekcje odbywają się tutaj w małych okrągłych domkach, wewnątrz których znajduje się tablica, około 13 ławek i stolików (często połamanych) i około 40 dzieci!! Siedzą ściśnięte po 3 osoby w jednej ławce, z jednym zeszytem i czymś do pisania. Nauczanie również pozostawia wiele do życzenia… Nauczyciel pisze notatkę na tablicy, którą dzieci potem przepisują do swoich zeszytów… Wynika to z tego, że tylko nauczyciel posiada podręcznik :/ Dzieci w Polsce (w tym ja za młodu) nie doceniają tego co mają… :(

Wczoraj podczas czasu wolnego dostałyśmy od dziewczynek pierwsza lekcję ich języka lokalnego. Tak więc potrafię się już przedstawić w języku cinyanja (ciniańdża)! W zamian za to pozwoliłyśmy dziewczynkom na zabawę naszymi włosami. Miały wyjść z tego maliki (warkoczyki), ale skończyło się na ciągnięciu włosów, dobrej zabawie i śmiechu :).

Dziewczynek w sierocińcu jest obecnie 45, ale póki co udało mi się zapamiętać tylko kilka ich imion. Niestety jak dla mnie na razie są one wszystkie do siebie podobne… czarne buźki, krótkie włosy, szeroki uśmiech na twarzy… ale wszystkie są takie kochane i rekompensują wszystkie trudy i zmartwienia.

Msza w rytmach disco polo

2011-09-26T20:55:00.000+02:00

Mamy już za sobą pierwsze zakupy! W sobotę siostra Agnes zawiozła nas do miasta. Kupiłyśmy jedynie najpotrzebniejsze rzeczy (typu chleb, mleko, sok, świeczki , proszek do prania) i zapłaciłyśmy jedyne… 100tysięcy!! Hehe… musimy się przyzwyczaić do tych cen, bo teraz jak patrzymy na takie wysokie ceny to byśmy najchętniej nic nie kupowały ;)

Rozmawiałyśmy też już z siostrą, która jest dyrektorką szkoły na temat naszych obowiązków na placówce i pomału coś zaczyna już się klarować… Okazało się, że będziemy pracować w tzw. Office, gdzie będziemy zajmować się xerem, drukarką, komputerami, magazynami, rzeczami administracyjnymi itp. Podczas przerw do moich zadań będzie należała praca w Klinice, gdzie w razie potrzeby będę udzielała pomocy medycznej. Po szkole będziemy uczyć dzieci matematyki, a po różańcu, który jest codziennie o godz. 17stej będziemy miały study time- każda z nas ma przypisane dziewczynki z jednej klasy, z którymi będzie odrabiać lekcje (ja dostałam 2 podstawówkę).

Oprócz tych zajęć mamy jeszcze słówko na dobranoc raz w tygodniu (mi przypadł co drugi czwartek) i naukę TAŃCA w drugi piątek miesiąca. Tak, dobrze zrozumieliście!! To MY mamy uczyć tego tańca, a nie dziewczynki nas!! Będzie śmiesznie ;)

Szczerze mówiąc trochę zmartwiło mnie to, że ponad połowę dnia będziemy spędzały w Office, z dala od dzieci, bo przyjechałam tu mając zupełnie inne plany i zamiary… Ale po raz kolejny przekonuję się, że słowa Matki Teresy, które są tytułem mojego bloga („Nie możemy zrobić nic wielkiego, za to małe rzeczy z wielką miłością”) są prawdziwe i że powinnam przyjąć to, co jest i starać się wkładać w to jak najwięcej miłości. Przyjechałam ze swoimi planami, ale nie wzięłam pod uwagę, że plany Pana Boga mogą być inne :). Ech, jak bardzo brakuje mi pokory…

Wczoraj byłyśmy na naszej pierwszej zambijskiej Mszy. Trwała tylko dwie godziny, ale ciągle mnie coś zaskakiwało… Po pierwsze jest faktycznie dużo śpiewów podczas Mszy, ale są one śpiewane do muzyki, która przypomina nasze Disco polo!! Trochę dziwnie to brzmi, ale może się przyzwyczaję ;) Ciekawostką jest, że pomimo bardzo wielu śpiewów na Mszy psalm jest akurat czytany :) Paradoks! Kolejną niespodzianką było SIEDZENIE podczas czytania Ewangelii.. A oprócz tego w niektórych momentach Mszy, przy słowach dziękujących za coś Panu Bogu ludzie klaszczą po kilka razy.. Ciekawie to wygląda :) I ostatnia rzecz - procesja z darami. Wszyscy ludzie, którzy przynieśli coś tego dnia do Kościoła idą w stronę wejścia głównego i w procesji przynoszą do ołtarza dary… WSZELKIE dary! Jajka, kasze, ziemniaki, cukier, mąkę… co kto ma! :) Widok piękny!!

Muszę się też kolejny raz pochwalić (wiem, że to nie po chrześcijańsku- wybaczcie mi :) , ale wczoraj podczas obiadu dostałam też pierwszą w swoim życiu chitengę!! Podczas wspólnego obiadu z dziewczynkami zostałyśmy oficjalnie przywitanew City of Hope i w prezencie dostałyśmy właśnie nasz pierwszy afrykański strój! :) How nice!!

Asia w swjej pierwszej chitendze

Pierwsze kroki na zambijskiej ziemi

2011-09-25T20:09:00.000+02:00

Witajcie kochani!!
Przepraszam, że na pierwszy wpis musieliście czekać tak długo, ale niestety z internetem wcale nie jest tu tak łatwo i dopiero dziś udało mi się znaleźć chwilę :/
Mija już czwarty dzień mojego pobytu na placówce. Muszę przyznać że czas mija tu dużo wolniej niż w Polsce, bo czuję się jakbym była tu już przynajmniej ze dwa tygodnie ;)
Ale postaram się zacząć od początku i opisać po trochu wcześniejsze dni :)
A więc tak... doleciałyśmy w środę całe i zdrowe :) Ale oczywiście nie obyło się bez przygód- bo jakże by inaczej ;) Zaczęło się na Okęciu, gdzie nie chcieli przepuścic mnie z gitarą :/ Potem miałysmy opóźniony lot z Paryża o 50min. przez co w Nairobii ledwo co zdążyłyśmy na odprawę (oprócz opóźnienia jakie miałysmy zapomniałysmy że w Kenii jest zmiana czasu o godzinę co jeszcze bardziej skróciło nasz czas :)
Ale w końcu się udało i stanęłyśmy na zambijskiej ziemi!!! Szczerze mówiąc jeszcze wtedy to do mnie nie docierało ;)

Na lotnisku spotkało nas jeszcze kilka dodatkowych niespodzianek… po pierwsze wcale nie było tak łatwo otrzymać wizę- mnóstwo pytań, podejrzeń, pobranie odcisków palców i po dłuższym czasie się udało! Ale nasz uśmiech długo nie zagościł na naszych twarzach bo okazało się że nie ma naszych bagaży…

No coż... nikt nie mówił że będzie łatwo ;)

Tak więc z lotniska (bez bagaży:) odebrał nas ksiądz Kaziu (jak dobrze było widzieć znajomą twarz na tym obcym kontynencie!!). Podczas drogi na placówkę dowiedziałyśmy się od księdza Kazia, że dzień przed naszym przylotem były w Zambii wybory na prezydenta i obecnie jest w mieście cisza przed burzą... Wszyscy czekają na wyniki, które się trochę opóźniają, przez co ludzie zaczynają myśleć, że wyniki będą sfałszowane.

Na placówkę dojechaliśmy w środku nocy, więc przywitała nas jedynie siostra Ryszarda (która jest dyrektorką tej placówki) i poszłysmy spać (pierwszy raz pod moskitierami :) ale nie było tak źle ;)

Następnego dnia z rana pojechałyśmy z siostrą Zosią na lotnisko. Na szczęście nasze bagaże już były :) Korzystając z okazji kupiłyśmy sobie od razu kartę z numerem zambijskim i wymieniłyśmy pieniądze na kwache (kłacze). I wiecie co?! Muszę się wam pochwalić!! W końcu zostałam milionerką :))) Mam prawie pół milona!! Hehe :) Szczerze mówiąc czasem gubię się w tych zerach podczas zakupów, ale przynajmniej jest śmiesznie :)

Wychodząc z lotniska dostałyśmy wiadomość od Siostry Ryszardy, że na mieście nie jest najlepiej i że mogą być jakieś zamieszki więc żebyśmy gdzieś przeczekały. Podjechałyśmy więc do innych sióstr, które mają blisko lotniska swoją placówkę. Zostałyśmy ugoszczone pierwszym afrykańskim obiadem, który składał się z shimy (kasza kukurydziana, która jest tu podstawą jedzenia), jajka na twardo, szpinaku i wnętrzności jakiś zwierząt. Na deser była papaja :) Muszę przyznać, że nie było to takie złe i całkiem dobrze nam szło jedzenia rękami :)

Po jakimś czasie siostra Zofia postanowiła, że wracamy do nas na placówkę. Na drogach dawało się odczuć, że coś "wisi w powietrzu". Na ulicach nie było w ogóle ludzi, za to policja na każdym kroku. Minął nas też sdamochód ciężarowy obładowany cały żołnierzami... Troszkę to wyglądało strasznie :/

W "City of Hope" poszłyśmy się pozapoznawać troszkę z dziewczynkami. Są cudowne!! Pokazały nam troche swoich gier, choć oczywiście nie miałysmy szans z nimi wygrać ;) Ale śmiechu było przy tym dużo :)

Wieczorem musiałyśmy się niestety pożegnac z Anią i Alą, które następnego dnia z samego rana wyjeżdżały na swoją placówkę do Mansy. Będzie mi ich tu brakować :(

Następnego dnia z rana dowiedziałysmy się, że są już wyniki wyborów i na szczęście wygrał ten, który miał wygrać więc wojny i żadnych zamieszek nie powinno być. Uff!!

Resztę dnia miałyśmy dosyć luźną... Robiłyśmy porządki w naszym domku i przemeblowanie w naszych pokoikach :)

My z Kasią (Kurczaczkiem) mieszkamy po prawej stronie, która niebawem też będzie tak pięknie pomalowana :)

A to jest mój pokoik, w którym będę urzędować przez najbliższy rok :)

A! Zapomniałam jeszcze napisać o naszych „współlokatorach” :) Muszę wam ich koniecznie przedstawić! Otóż jedne nasze współlokatorki zamieszkują głównie naszą łazienkę, więc przeważnie ktoś nam dotrzymuje towarzystwa przy kąpieli ;) Są nimi jaszczurki- bardzo urocze, duże, szybko się poruszające i mające prawie przezroczystą skórę, tak że widać ich wnętrzności. Ugh!! :/

Drudzy współlokatorzy to pająki- całkiem spore, również szybko się przemieszczające i zaskakujące nas zawsze znienacka. Są najczęstszymi bywalcami w naszych pokojach, więc mamy z kim zasypiać ;)

Na dziś to tyle. Reszta będzie następnym razem, bo teraz musimy już iść.